de bundel


Deze bundel is een palet. Een palet met kleuren waarin ik mijn vulpen doopte. Er zijn meer kleuren, en diepere varianten op deze. Andere soorten verf. Mengvormen. Maar voor nu heb ik voor deze gekozen. Al deze verstinten zijn voor mij met elkaar verbonden. De gedichten in ´ik schrijf je bij me´ vormen een een net waarin ik je zou willen vangen. Waarmee ik je wil aanraken. En laten weten dat ik besta.

Waarom schrijft een mens gedichten? Om diepte in het leven te beschrijven - al formulerend naar een kern te zoeken - te spelen met taal? Talloze andere redenen zijn er aan te voeren, bij mij zijn deze drie genoemde allemaal waar. En er zijn er nog wel meer. Ik leef intenser als ik schrijf. Ik kijk, luister, ruik, hoor, lees, voel beter als ik schrijf.

Mededichter Sander Grootendorst verwoordt het zo: De gedichten in ´ik schrijf je bij me´ zijn helder en hebben een sterk ritmische component. Ze gáán ook over levensritme. En over intensiteit. Vaak in relatie tot anderen; de dichter schrijft het haar dierbare bij zich. Niet alleen kinderen en andere geliefden, ook haar overleden hond, een reis die voorbij is, en uiteindelijk misschien wel zichzelf.

Een extra dimensie van het proces dat tot deze bundel leidde, vormt het omslag. Ik waardeer het enorm dat kunstenaar Hugo Pasman mij toestond zijn werk ´Interieur´(2009) te lenen. Een schitterend werk vind ik het. Ik kan er uren naar kijken. Hugo was zeer betrokken bij het totstandkomingsproces van het boekje bij Wöhrmann Zutphen, hield de machine waaruit de omslagen rolden nauwlettend in de gaten. Op kleur, helderheid, eventuele strepen of vlekken. En dan heb ik het nog niet eens over zijn ´haviksoog´ voor veranderingen die ik in mijn eigen verzen had aangebracht. "Weet je wel zeker dat dat een verbetering is?" Meer zei ´ie niet. Maar hij had wél gelijk.

Klik hier voor enkele verzen in tekst en geluid